30 jaar geleden

Gepubliceerd op 11 augustus 2017 10:34

11 augustus 1987

Een zomerse dag die ik never nooit zal vergeten.

Voor het eerst in mijn leven werd ik geconfronteerd met een overlijden in onze naaste familie. 

De man die als K.N.I.L. soldaat gevochten heeft voor Nederland. In het Jappenkamp gezeten heeft en hier vreselijke dingen meemaakt en ziet. Geboren en getogen op kampong Adaut ( TANIMBAR ) Maluku. In 1947/1948 naar Nederland komt met zijn gezin en daarna gedwongen moet blijven. 

Jaren van verdriet, eenzaamheid, pijn en frustratie volgen. Vanuit dat grote trauma moet hij overleven voor zichzelf, maar ook voor zijn gezin met 5 kinderen. Hij draait zijn shaggie en tijdens het oproken hiervan staart hij altijd piekerend omhoog. Waar zou hij aan denken? Misschien wel aan het onbezorgde leventje op de kampong. Met het mooie weer, met alle familie bij elkaar. Ik denk ook met een enorm heimwee gevoel. Ik denk dat hij nooit zijn draai echt heeft kunnen vinden in Nederland. Ondanks dat ik zeker weet dat hij genoot van van zijn gezin en later van ons, zijn kleinkinderen.

Na 30 jaar in Nederland te zijn keert hij voor het eerst met zijn vrouw terug naar de kampong. Toendertijd was er geen facebook/ whatsapp. Op de kampong wist niemand waar zij waren. Leefden ze nog? Toen zij aankwamen op de kampong, stond iedereen in het zwart gekleed op de jembatan ( brug ). Toen ik dit verhaal hoorde, werd ik emotioneel. Probeer je het eens voor te stellen. Wat zal dit indrukwekkend geweest zijn. Zwart is een teken van rouw. Niemand had gedacht om hen ooit nog terug te zien. 30 jaar onzekerheid, gemis van dierbaren.

Dit doet mij zo enorm pijn! Laat staan wat deze prachtige man al die jaren heeft gevoeld. Ondanks de pijn had hij een enorm gevoel voor humor! Gekke bekken trekken, mensen voor de gek houden. Daar hield hij van. 

Maar daar op 11 augustus 1987 begaf zijn hart het. Hij overlijdt onverwachts. Het weekend ervoor ging hij met mijn zusje en mij nog een ijsje kopen bij de Jamin. Dat deed hij nooit! Was voor het eerst. En voor het laatst. Maar hier denk ik nog altijd aan. Dat roze ijsje van de Jamin.

Deze man is mijn Opa LUCAS NANARIAIN waar ik zoveel respect voor heb. 

Ik zal u nooit vergeten! <3

 

MarleenSahetapyFotografie-Elvira-Mengelmoeswr-32-2.jpg


«   »