Voor wie buig jij?

Jarenlang boog ik voor de mening van een ander.
Jaar in, jaar uit boog ik voor de kerk. 
Heel lang boog ik voor het trauma.
Ook boog ik voor de stemmen in mijn hoofd.

De mening van een ander was voor mij zo belangrijk, ik wilde aardig en goed gevonden worden, deed er alles aan om erbij te horen. Mijn eigen mening en gevoel deed er niet toe.

De kerk, tja daar valt het een en ander wel over te zeggen. Een instituut waar ik soms nog moeite mee heb. Want wanneer hoor je bij de kerk? Ik heb jarenlang op mijn tenen gelopen in dit instituut en was niet mijzelf.

De trauma's, weggestopt en diep bevroren. Ik vluchtte voor de pijn, deed net of het er niet meer was.

De stemmen in mijn hoofd, de leugens dat ik niet mooi was, niet goed genoeg was, dik was. De schaamte, afgewezen voelen, de anorexia.

Ik boog voor de verkeerde gedachten, de leugens, de mensen uit de kerk, de verwachtingen van de mensen.

Deze buiging heb ik STOP gezet!
Ik buig namelijk niet meer voor wat mensen van mij denken of zeggen!
Ik buig niet meer voor de kerk!
Ik buig niet meer voor de trauma's.
Ik buig niet meer voor de leugens die ik jarenlang in mijn gedachten heb toegelaten!

Ik buig vanaf nu voor de liefde die God mij geeft; inclusief voor mijzelf.
Ik buig voor God, Hij die mij de juiste mensen geeft en waarbij ik volledig mijzelf kan zijn.
Ik buig voor de weg, de waarheid en het leven; JEZUS!
Ik buig voor Hem alleen!

Voor wie of wat buig jij?
Laat het de juiste reden zijn waarvoor jij een buiging maak!

Deze prachtige foto is gemaakt door Marleen Sahetapy Fotografie tijdens de boekpresentatie van mijn boek MengelMoes. 
Een buiging van dankbaarheid, aan een ieder die aanwezig en betrokken was op dit bijzondere moment in mijn leven.

Trauma

Ik heb heel sterk gevoel om dat wat ik nu ga schrijven met jullie te delen. Omdat ik hoop dat het sommigen van jullie zal en kan bemoedigen en het mij waarschijnlijk oplucht.

Wanneer je mijn boek ' MengelMoes, de zoektocht naar mijn identiteit ' hebt gelezen, dan zal je dit stuk al kennen.

 

Jaren geleden is er iets gebeurd in mijn leven waarvoor ik het afgelopen half jaar in therapie ben geweest. Ik had geen idee dat dit nog speelde in mijn leven. Ik had tijdens het schrijven van mijn boek dit onderdeel ook ter sprake gebracht, maar op dat moment deed het me helemaal niets.

 

Tot afgelopen januari. 

Ik voelde me al een aantal dagen niet goed. Een soort van hyperventilatie, verkramping in mijn hele borststreek en mijn hele lichaam was gespannen. Al mijn spieren waren aangespannen. Ook kon ik niet meer slapen. Ik kon amper eten en drinken omdat het slikken niet goed ging. Ik dacht aan slokdarm verkramping ( ja ik ga dan meteen googlen ). Iets klopte niet voor mijn gevoel. Tot aan die dag dat er iemand van de EO de Verandering kwam om me te interviewen en zij begon over die gebeurtenis. Die uren voor het interview liep ik met een gevoel van een strak getrokken sjaal om mijn keel. Het was een hel. Het was echt niet te doen. Toen ze me vroeg naar die gebeurtenis, brak ik in tranen uit. Ik wist niet wat me overkwam. Mijn keel brandde van de pijn. Het was een heftige emotie. Zo voelde het echt; een emotie. Ik moest daarna nog naar school en vraag me niet hoe ik daar stond, op de automatische piloot, als een soort van ' zombie ' denk ik achteraf. Ik deed wat ik moest doen. Toen ik thuis kwam kon ik alleen maar huilen. En die 'sjaal ' om me nek zat nog steeds zo strak als voor het interview. Ik kon zo niet langer door en besloot de huisarts te bellen. Ik sliep al een week niet en was helemaal kapot. Gelukkig kon ik die avond langs komen. Ook daar mijn verhaal vertellend kon ik alleen maar huilen. De huisarts was heel resoluut en zei: " Dit is echt iets waar trauma hulp aan te pas moet komen ". Ik kreeg voor een paar dagen slaappillen mee. Nee dit was niet de oplossing, maar wel om even bij te tanken door in ieder geval te slapen. Dit hielp gelukkig.

Ik maakte een afspraak bij een psycholoog. Wie had dat gedacht? Elvira weer naar een psycholoog? Nou ik niet hoor! Ik dacht na het schrijven van mijn boek: " Kom maar op met al die presentaties etc. " Maar dit stuk moest opgeruimd worden.

Ik heb EMDR therapie gehad en man man wat was dit zwaar. Het trauma is bij mij gaan vastzitten in mijn lichaam. Bij de eerste therapie voelde ik mijn darmen zo tekeer gaan. Voor diegenen die dit nog niet weten, ik tob al jarenlang met mijn darmen. Er is ooit door een MDL arts ' Colitis Ulcerosa ' geconstateerd. Heb jaren dagelijkse medicatie gebruikt, van klysma tot zetpillen. Ik houd altijd rekening met mijn voeding. Nu tijdens die eerste sessie reageerden mijn darmen. Daar zat dat klote trauma. Gedurende de volgende sessies leek het erop dat het trauma langzamerhand naar boven kwam. Tot aan de laatste keer daar weer heel duidelijk het ' sjaal ' gevoel om de nek aan bod kwam. Het was zo duidelijk als een klontje. 

Hij had een kussen op mijn hoofd gehouden, mijn handen strak op het bed geklemd. Ik snakte naar adem. Alle gevoelens kwamen naar boven! Walging, kleinering, mezelf vies voelen, mezelf lelijk voelen. Hij had mijn vrouw zijn weggeroofd door me te verkrachten. Hij had mijn eigen waarde gestolen. 

Alle symptomen die ik de afgelopen jaren had, van lichamelijk tot geestelijk kwamen naar boven. Ik kon zelfs niet meer sporten omdat dat al een trigger was. Wanneer ik mijn boven lichaam trainde, kon ik later bijna niet meer ademen. Alle spieren waren verkrampt. 

TRAUMA IS A BITCH.

Een trauma bevriest zich in je hersenen. Liever stop je het weg en wil je er nooit meer mee dealen. 

Maar ik dien een grote God. En ik dien een God die wilt dat ik vrij ben. Vrij van pijn, vrij van verdriet, vrij van TRAUMA door Hem die ons heeft liefgehad.

Ik wist hoe heftig het ook was, dat mijn God erbij was. Ik voelde Zijn vrede en liefde ondanks die strakke 'sjaal' om mijn nek. Ben ik helemaal hersteld? 1 ding is zeker: na mijn laatste EMDR sessie ben ik medicatie vrij. Lichamelijk is het klaar. Toch merk ik dat ik psychisch nog niet helemaal hersteld ben. Ik kan nog gauw huilen en mijn werk is nu voldoende. Ik merk dat wanneer ik teveel hooi op mijn vork neem, ik weer sneller getriggerd word. Het is een proces, maar dat proces ga ik overwinnen. Samen met mijn God en mijn lieve man en zoon die mij zo geweldig gesteund hebben in deze zware periode.

TRAUMA; a bitch.

But not a winner!

Voor alle mensen die kampen met traumatische ervaringen: Hoe zwaar ook, alsjeblieft ga erdoor heen. Stop het niet langer weg. Laat het niet je leven verknallen! Laat het niet je gezondheid overheersen. 

Daarom wil ik ergens in het najaar, het ligt er aan hoe ik me voel een 2e boek gaan schrijven. Over dit onderwerp. 

Trauma is geen taboe! Je hoeft je hier niet voor te schamen. Wat er ook gebeurd is! 

Foto: Marleen Sahetapy Fotografie

 

MOETEN / MUSTI

MOETEN/ MUSTI

Bij het woord alleen al gaan tegenwoordig ' mijn haren overeind staan '. 
Ik ben opgevoed met dit woord. 
" Elvira, je moet dit of je moet dat ". Wanneer ik nu dus dit woord hoor, heeft dit een negatieve lading. Niet in alle gevallen, maar het ligt er aan hoe iets wordt gevraagd of gezegd.
In de Molukse cultuur is het woord heel normaal. Ik denk dat dit bij de taal hoort zonder dat mensen het ook als een plicht ofzo bedoelen. Het was heel vaak: Kue MUSTI ( Je MOET ).

Ik ben mezelf in de jaren door ook dingen gaan opleggen. Ik MOEST dit doen om lief en aardig gevonden worden. Ik MOEST een goede echtgenote zijn. Ik MOEST een goede moeder zijn. Ik MOEST voldoen aan de verwachtingen van mijn familie. Ik MOEST voldoen aan de verwachting van de mensen uit de kerk. Ik MOEST een gezellig en schoon huis hebben waar iedereen zich welkom voelde. Ik MOEST gezellig zijn en leuk doen. Ik MOEST er goed uitzien. Ik MOEST dezelfde dingen leuk vinden en doen die de ander ook zo leuk vond. Ik MOEST dit en ik MOEST dat.
Van wie? Van mezelf!
Waarom? Zodat iedereen van me zou houden en me goed en lief zou vinden.
Om erbij te horen!
Het was een 2e natuur geworden.
En ja, ik vind het soms nog moeilijk, want ik kwam er laatst achter dat ik eigenlijk nog steeds erkenning ' nodig heb ' van mensen.

Maar ik ben er van overtuigd dat wanneer ik dit niet aanpak, ik nooit maar dan ook nooit mezelf zal kunnen zijn. 
Gelukkig kom ik er tegenwoordig snel achter en kijk ik mezelf weer in de spiegel aan.

Ik wil vrij zijn van dat woord MOETEN / MUSTI.
Misschien herken jij je hier ook in en leg jij jezelf zoveel MOETEN op.

Ik las deze tekst op pinterest:

* DOOR JE TE ONTDOEN VAN AL JE MOETEN, ONT-MOET JE JEZELF *.

Gelukkig mag ik daar steeds meer van zien; MEZELF!

En zal ik ns wat zeggen? Ik MAG er zijn ??

Foto: Marleen Sahetapy Fotografie

foto van MengelMoes.
Lees meer »

30 jaar geleden

11 augustus 1987

Een zomerse dag die ik never nooit zal vergeten.

Voor het eerst in mijn leven werd ik geconfronteerd met een overlijden in onze naaste familie. 

De man die als K.N.I.L. soldaat gevochten heeft voor Nederland. In het Jappenkamp gezeten heeft en hier vreselijke dingen meemaakt en ziet. Geboren en getogen op kampong Adaut ( TANIMBAR ) Maluku. In 1947/1948 naar Nederland komt met zijn gezin en daarna gedwongen moet blijven. 

Jaren van verdriet, eenzaamheid, pijn en frustratie volgen. Vanuit dat grote trauma moet hij overleven voor zichzelf, maar ook voor zijn gezin met 5 kinderen. Hij draait zijn shaggie en tijdens het oproken hiervan staart hij altijd piekerend omhoog. Waar zou hij aan denken? Misschien wel aan het onbezorgde leventje op de kampong. Met het mooie weer, met alle familie bij elkaar. Ik denk ook met een enorm heimwee gevoel. Ik denk dat hij nooit zijn draai echt heeft kunnen vinden in Nederland. Ondanks dat ik zeker weet dat hij genoot van van zijn gezin en later van ons, zijn kleinkinderen.

Na 30 jaar in Nederland te zijn keert hij voor het eerst met zijn vrouw terug naar de kampong. Toendertijd was er geen facebook/ whatsapp. Op de kampong wist niemand waar zij waren. Leefden ze nog? Toen zij aankwamen op de kampong, stond iedereen in het zwart gekleed op de jembatan ( brug ). Toen ik dit verhaal hoorde, werd ik emotioneel. Probeer je het eens voor te stellen. Wat zal dit indrukwekkend geweest zijn. Zwart is een teken van rouw. Niemand had gedacht om hen ooit nog terug te zien. 30 jaar onzekerheid, gemis van dierbaren.

Dit doet mij zo enorm pijn! Laat staan wat deze prachtige man al die jaren heeft gevoeld. Ondanks de pijn had hij een enorm gevoel voor humor! Gekke bekken trekken, mensen voor de gek houden. Daar hield hij van. 

Maar daar op 11 augustus 1987 begaf zijn hart het. Hij overlijdt onverwachts. Het weekend ervoor ging hij met mijn zusje en mij nog een ijsje kopen bij de Jamin. Dat deed hij nooit! Was voor het eerst. En voor het laatst. Maar hier denk ik nog altijd aan. Dat roze ijsje van de Jamin.

Deze man is mijn Opa LUCAS NANARIAIN waar ik zoveel respect voor heb. 

Ik zal u nooit vergeten! <3

 

MarleenSahetapyFotografie-Elvira-Mengelmoeswr-32-2.jpg

Lees meer »

LOSLATEN

LOSLATEN!

Tijdens het schrijven van mijn boek kwam ik erachter dat ik nog zoveel vasthield waarvan ik dacht het allang losgelaten te hebben.
Maar wat is dat moeilijk: LOSLATEN.
Je zegt het makkelijk, maar het doen is een ander verhaal.

Ik ben een persoon die alles graag zelf onder controle houdt. Dit is veilig en vertrouwd. Ik geloof in God en de laatst periode ervaar ik dat ik sommige patronen ( vooral in mijn gedachten ) moet LOSLATEN. Maar Hij vraagt me ook om mensen LOS TE LATEN. In liefde. Wow, ik vertel je, dat vind ik echt nog onwijs moeilijk. 
Toch is het noodzakelijk! Waarom? Om te bereiken wat Zijn doel is voor/met mij!
Ik heb de keuze gemaakt om datgene en diegenen LOS TE LATEN en die deuren te sluiten.
En weet je wat zo prachtig is? Dat er andere deuren geopend worden. Deuren die ik zelf niet zou openen.
Soms heb je zelf zoveel plannen en verwachtingen. Maar het kan zo zijn dat je een hele andere weg in moet slaan. Verwachtingen van mensen moet LOSLATEN! Het alleen moet verwachten van HEM! Daardoor kan ik me soms best alleen voelen. Maar ik weet dat dit nodig is. Want achter die deuren is zoveel moois! Er staan zoveel toffe momenten in de planning. Dit had ik me een jaar geleden echt niet kunnen indenken. Wanneer ik eraan denk, maakt mijn hart een sprongetje .

Ik las op pinterest de volgende quote:

LIFE BEGINS AT THE END OF YOUR COMFORT ZONE

Hier ga ik voor!

Wat ben ik dankbaar voor dit hele proces.
Ook al is het soms zo moeilijk.

Dank jullie allemaal voor het volgen, voor jullie onwijs lieve reacties! 
Dit geeft mij soms tranen in mijn ogen!

?: Marleen Sahetapy Fotografie

foto van MengelMoes.
Lees meer »

Foto-shoot

 

 

Ik ben zo enorm blij en dankbaar met de prachtige foto's die ik de afgelopen dagen binnen kreeg van Marleen Sahetapy. Vandaag ontving het 2e deel. Ik kan het wel uitschreeuwen!

We kunnen nu ( althans mijn vormgever Suzette Huwae ) aan de slag met de vormgeving van de omslag en het binnenwerk van het boek. 

Ik vind het zo onwijs spannend!

 

Stay tuned voor de laatste nieuwtjes!

Marleen Sahetapy Fotografie

http://marleensahetapy.nl

Lees meer »